Belediyelerin ücretsiz ya da çok düşük ücretli tiyatro etkinlikleri, kültür politikası olmayan yerlerde hızla “etkinlikçilik”e ve geçici göz boyamaya dönüşebiliyor. Programlar çoğu zaman zaten popüler olan oyunları taşıyıp kalabalık fotoğrafı üretiyor; yerel ekosistemi büyüten sürdürülebilir bir çerçeve kurmuyor. Davetli doldurma, kapasite aşımı ve zayıf organizasyon disiplini salonu geriyor; seyir adabı bilinmediğinde tartışma ve kavga ihtimali artıyor. Daha kötüsü, olumsuzlukların “idare edilir” diye geçiştirilmesi. Ücretsizliğin tek vaade dönüşmesi, emeğin değerini aşındırıyor. Çıkış; şeffaf rezervasyon, kapasiteye uyum, eğitimli görevliler ve denetlenebilir, sürekli bir kültür politikası.
Detaylar kaydırmalı gönderimizde :