Eski bayramları hayal ediyorum; bugün sadece hayalleri kalan.. Sadece bir aile değil, bir sülale, bir mahalle toplanırdık bayramlarda..
Şimdiki bayramlarda, bir zamanlar birlikte olmak için bayramı iple çekenler yok. Ama bayramı fırsat bilip, birlikte olmaktan kaçanlar var!
Belki de o nedenle, “eski bayramları” özlüyorum..
*
Eski bayramlarda yakın dostlarımız, akrabalarımız, mahalle komşusu olmakla övündüğümüz insanlar, saatlerce konuştuğum yakınlarımız vardı..
Şimdi bir araya geldiğimiz zamanlarda aynı frekansı yakalayamıyor, tek kelime bile sohbet edemiyoruz..
“Zaman değişti, ortam farklılaştı, sorumluluklar arttı” diye düşünüyor, susuyoruz genellikle..
Sonra çoğu zaman sadece dinliyorum, sessizce!..
Acaba bu yüzden mi, eski bayramları özlüyorum?
*
Jübile yapıp tribüne çıkan yaşlanmış futbolculara benziyor halim.. Bu sessizlik, bu durgunluk, insanlarla aramda açılan mesafeler nedense beni zerre kadar üzmüyor..
Teker teker, defalarca deniyor, izliyor, anlamaya çalışıyorum onları; olmuyor..
O yokluk zamanlarda neleri paylaşmıştık birlikte..
Dürüst, samimi ve samimi ve beklentisiz olmanın tadını yaşamıştık..
Belki de ben öyle sanmıştım, kimbilir!
*
Dürüst olmayı, düzgün durabilmeyi becerebilselerdi onlar; yapamadılar!..
Kadir kıymet bilselerdi keşke; onu bile yapmadılar, yapamadılar!..
İçim yanıyor, kendimle hesaplaşıyor, vicdanımın sesini fısıldıyorum:
Kazandığım gerçek dostlarım oldu, zorlukları omuz omuza aştığımız..
Ancak, “kaybettim!” onları, yüreğim buruk..
“Kabullenmesi en zor kayıp;
Sevdiğimiz birini değil, Sandığımız birini kaybetmekmiş..”
Bu bayram sadece bunu anladım..
Tam da bu nedenle, kaybettiğimiz eski bayram heyecanını özlüyorum..