Şiir… Duygusal etkileşimin en estetik ve kısa yolu.
Şiir… Hayatın en masrafsız fakat pahalı yorumu.
…
Pek çok nesneyle yoğrulabilir şiire dair harçlar: Aşk, sevda, ayrılık, acı, ihanet; mutluluk, coşku, sevinç, umut… Yoksulluk, yoksunluk, hüzün, keder; varsıllık, vuslat, birliktelik, sonsuzluk… Çocukluk, ana-baba, kardeşlik, arkadaşlık, dostluk… Ve sevgi!
Dilediğinizi seçin, sonra kendi duygusal ve düşünsel piyasanızı pahalandırarak zenginleştirin şiiri. Ama usta bir şairin duygu ve düşüncelerinden dökülmüş dizelerin tadını almaya çalışırken, içinizdeki gurmeyi ortaya çıkartmayı da unutmayın. İyi gezdirin sözcükleri, yüreğinizin damağında ve dilinde. Her hücresine yayılsın düşlerinizin.
Aslında yazacak, söyleyecek ne çok şey var şiire dair. Deştikçe derinlerine iniyor insan, bu eşi bulunmaz hazzın. Ben de sınırlarımda durmak istiyorum. Ötesi kalemimi kırıyor çünkü.
Ve bir parça da heyecan yüklemek istiyorum duygularınıza…
Bir ustadan…
Metin Eloğlu’dan.
Coşkularımız uyansın istiyorum:
HADİ UYAN
Hadi uyan
Gün ışığı çilemeye başladı başucunda
Denizler bir mavilik edindi günden
Seher yeline uyup kuşlar yerinden uçtu
Bu türküyü dinlemeyecek misin
Hadi uyan
Aydınlığa çık da çil gözlerin ışısın
İlkyazlar sıcağı biriksin yüreğine
Yoksul olsan da uyan
Garip olsan da uyan
Madem ki güzelsin, güzeli yaşatmak için
Madem ki iyisin, iyiyi yaşatmak için
Madem ki umutlusun, umudu yaşatmak için
Hadi uyan
Denizi dinle, yaşamak desin
Toprağı dinle, barışmak desin
Göğü dinle, sevişmek desin
Bir plak konmuş gibi gramofona,
İşte aşk, işte özlem, işte savaşmak gücü
Uyan diyor uyansana
Hadi uyan
Sevdiğim uyan
Ne olur uyan!
____________Metin Eloğlu
…
Ve iki yürek arasındaki en sıcak ve kalın basamağın devasa yükselişi…
Bu kez Cemal Süreya’dan:
İKİ KALP
İki kalp arasında en kısa yol:
Birbirine uzanmış ve zaman zaman
Ancak parmak uçlarıyla değebilen
İki kol.
Merdivenlerin oraya koşuyorum,
Beklemek gövde gösterisi zamanın;
Çok erken gelmişim seni bulamıyorum,
Bir şeyin provası yapılıyor sanki.
Kuşlar toplanmışlar göçüyorlar
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.
____________Cemal Süreya
…
Şiir… Öylesine varsıl bir sofrası ki edebiyatın; ne yeterince tanımlamaya gücü yetiyor insanın, ne de sindirip doymaya.
Yazmanın zorluklarını biliyorum. İçimden bir anda akıp giden kelimelerin bütünlüğünden elde ettiğim hazzı da…
Her usta kalemin önünde saygıyla eğiliyor başım. Ve ben yetkinleştikçe, giderek biraz daha bükülüyor boynum.
Geçmişteki küstah kalemimin ucu eriyor.
Öğrendikçe, tanıdıkça yazmayı…
Ve okudukça üstatları…
Hayat gözlüğümün hemen yanındaki kalemin açacağına uzanıyor yüreğim!